لبخند رزمنده/آمده ام جبهه، داماد خدا بشم

لبخند رزمنده/آمده ام جبهه، داماد خدا بشم
تهران- راهیان نور-همه دور هم نشسته بودند. یکی از بچه ها گفت: بچه ها بیایید ببینیم برای چی اومدیم جبهه! بچه ها که سرشان درد می کرد برای این جور حرف ها، همه گفتند: باشه، چی بهتر از این!

لبخند رزمنده/آمده ام جبهه، داماد خدا بشم به گزارش راهیان نور؛ هشت سال دفاع مقدس با همه سختی ها و دشواری های متأثر از آن، یک موقعیت خاص دیگر هم داشت. فضای مطایبه، شوخی و طنز، نتیجه دورهمی ها در فضای جبهه بود که بعضی رزمنده ها برای دادن روحیه و القای شادی از آن بهره بردند. پس لبخند بزن رزمنده!

آمده ام جبهه، داماد خدا بشم
همه دور هم نشسته بودند. یکی از بچه ها گفت: بچه ها بیایید ببینیم برای چی اومدیم جبهه! بچه ها که سرشان درد می کرد برای این جور حرف ها، همه گفتند: باشه، چی بهتر از این.

بنده خدا هم باورش شد و کلی هم ذوق کرد که لابد حالا آن ها می نشینند و پایشان را روی پایشان می اندازند و صاف و پوست کنده، هر چه هست می گویند.

از سمت راست نفر اول شروع کرد: والله! بی خرجی مونده بودیم؛ سر سیاه زمستونی هم که کار پیدا نمی شد، گفتیم کی به کیه، می رویم جبهه و می گیم به خاطر خدا آمدیم بجنگیم!

بعد با اینکه همه خنده شان گرفته بود، او باورش شده بود و تند تند داشت می نوشت.

نفر بعد با اینکه پسر فوق العاده تیز و تندی بود با یک قیافه معصومانه ای گفت: همه می دونن که منو به زور آوردن جبهه، چون من غیر از اینکه کف پام صافه و کفیل مادرم هستم و دریچه قلبم گشاد شده، خیلی از دعوا می ترسم!

سرگذر محله مون هر وقت بچه ها با هم یکی به دو می کردند، من فشارم پایین می آمد و غش می کردم!

دوباره صدای خنده بچه ها بلند شد. اما او همچنان با دقت گوش می کرد و قضیه را جدی گرفته بود.

دیگری که نوبتش شده بود، صدایش را صاف کرد و دو زانو نشست و با اینکه سن و سالی هم از او می گذشت، گفت: روم نمی شه بگم! اما حقیقتش اینه که منو زنم از خونه بیرون کرد، گفت: اگه نری جبهه یا زود برگردی، خودم چادرمو می بندم دور گردنم و بلند می شم می رم جبهه آبرو برات نمی گذارم. منم از ترسم بلند شدم اومدم و حالا خدمت شما هستم.

نفر بعد دنبال حرف بغل دستیش را گرفت و گفت: از شما چه پنهون، من می خواستم زن بگیرم، هیچ کس حاضر نشد دخترشو بهم بده، منم اومدم داماد خدا بشم.

بفهمی نفهمی انگار جناب کاتب یک بویی برده بود از قضیه؛ چون مثل اول دیگر تند تند حرف های بچه ها را نمی نوشت و آخر جلسه به آن ها نگاه می کرد، شک او وقتی به یقین تبدیل شد که یکی از دوستان صمیمی او که خوب از نزدیک می شناختش در جواب این پرسش گفت: منم مثل بچه های دیگه، تو خونه کسی محلم نمی گذاشت، تحویلم نمی گرفت، اومدم جبهه بلکه شهید بشم تا همه تحویلم بگیرن!

آقا را آوردی سفید یخچالی بگیری؟

دوباره یکی یکی سر و کله بچه ها پیدا می شد و هنوز مرخصی تمام نشده به خانه و خانواده وقعی خود یعنی جبهه بازمی گشتند. هر کسی با خود چیزی آورده بود. مربا، ترشی، گوشت گوسفند نذری و تنقلات و هر چه در بساط افراد بی بضاعت بود. یکی از بچه ها هم برادر کوچک تر از خودش را آورده بود. آن روز هر کس می رسید، چیزی می گفت؛ از آن جمله می گفتند: آقا را آوردی سفید یخچالی بگیری! کلک؟ کنایه از اینکه می خواهی شهیدش کنی و ماشین پیکان سفید بگیری از بنیاد؟!

منبع: فرهنگ جبهه نوشته سیدمهدی فهیمی
انتهای پیام/