فرمانده گردان تخریبچی ها/ شهید به روایت شهید

فرمانده گردان تخریبچی ها/ شهید به روایت شهید
دولا شد از داخل کوله اش بمبی که خودش درست کرده بود را بهم بده؛ اما یکی از مسلحین از بالا و دیگری از بغل شروع کردند به شلیک! یک تیر خورد به پهلوی من و یکی هم به امین! امین افتاد کنارم!

خبرگزاری مهر، فرهنگ و اندیشه؛ زهرا زمانی: هفته آخر پاییز ١٣٩٩ مهمان صحبتهای مادر، پدر و برادر شهید مدافع حرم امین کریمی شدم. پاسدار امین کریمی متولد اول فروردین ١٣٦٥ که در مرداد ١٣٩٤ تصمیم می گیرد به سوریه برود. این شهید مدافع حرم که با حضور در جبهه حلب و مهارتی که در خنثی سازی تله های انفجاری داعش از خود نشان می دهد خیلی زود فرمانده می شود و به قول همرزمانش، فرمانده گردان تخریب چیها می شود.

اما شهادت مثل اخلاق خوشِ امین خیلی زود چهره اش را به این فرمانده جوان نشان می دهد و امین کریمی چهارماه بعد یعنی سی مهر ١٣٩٤ در شهر حلب به شهادت می رسد. من در یک گپ وگفت خودمانی و البته کوتاه به دلیل رعایت پروتکل های کرونا همراه چند خاطره از شهید شدم.

حسین کریمی برادر شهید خاطرات خود را با وصیت نامه شهید شروع کرد و قسمتی از آن را خواند: به نام خالق هرچه عشق، به نام خالق هرچه زیبایی، به نام خالق هست و نیست … بارپروردگارا من از تو درخواست دارم به حق فاطمه و پدرش و شوهرش و فرزندانش (ع) و سِر واسراری که دربین تو و آنها به امانت گذاشته ای، اول درود فرست بر محمد وآل محمد (ص) ورفتار کن با من آن طور که خود اهل آنی و نه آن طور که من لایقش هستم.

آقای کریمی پدر شهید در ادامه درباره فعالیت های پسرش می گوید: پای ثابت مسجد سیدالشهداء فرمانیه و هیئت امامزاده علی اکبر چیذر بود. مسئول امنیت چیذر از طریق ناحیه جماران و حوزه 135 فتح المبین هم یکی از فعالیت های فرهنگی امین بود.

من خادم حضرت زینب (س) هستم

پدر شهید داستان رضایت گرفتن شهید از ایشان را این طور تعریف می کند: 28 مرداد 94 بود همه منزل امین دعوت بودیم.آن شب باران خوبی هم می بارید. همان شب ما متوجه شدیم امین دارد کارهای اعزام به سوریه را انجام می دهد. بعد از شام ازش پرسیدم: امین جان میخوای بری سوریه چرا به ما نگفتی از قبل؟ و دلیل رفتن به سوریه را ازش پرسیدم! با لبخند گفت: می خواهم بروم سوریه برای اسلام و دین، بخاطر ناموس و کودکان مسلمان بی گناه، همین. ما اول راضی نمی شدیم اما گفت: من به عنوان خادم حرم حضرت زینب می خواهم بروم.

امین برای من زنده است

مادر این شهید مدافع حرم از روزی تعریف می کند که بعد از چهارماه امین را می بیند. زمانی که در معراج شهدا چهره آرام او را دیدم که خوابیده، او را بوسیدم. یک هفته بعد خواب امین را دیدم که گفت "مامان من که خواب نبودم. وقتی من را بوسیدی تو را نگاه می کردم. خیلی وقت ها چشمم را که می بندم و باز می کنم امین را پیش رویم می بینم. وقتی روضه امام حسین (ع) و حضرت زینب (س) را گوش می دهم، داغ فرزندم را فراموش می کنم. روزی بر سر مزارش روضه می خواندم که صدای امین را از پشت سرم شنیدم که گفت "مامان". پشت سرم را نگاه کردم. هیچ کس در گلزار نبود. امین برای من زنده است.

حسین کریمی در ادامه این گفت وگو چند ویژگی بارز این شهید را برایم عنوان می کند: امین به معنای واقعی کلمه ولایت مدار بود. مطیع کامل رهبر. اهل ورزش بود. به صورت حرفه ای کاراته و کونگ فو کار می کرد و استاد بوکسیگ بود. بچه های سپاه به ایشون لقب نخبه را داده بودند.

در ادامه نیروهای امین از دل رحمی و دلسوزیش برایمان خاطره های زیادی تعریف می کنند: به بچه ها گفته بود اگر با وسایل ناشناخته ای روبه رو شدید فوری به من بی سیم بزنید. من سریع خودم را می رسانم و به هیچ عنوان به چیزی که باهاش آشنایی ندارید، دست نزنید. داعش از هر وسیله ای برای تله استفاده می کند. همین اتفاق در عملیات محرم پیش می آید و شهید با فداکاری خود را به یکی از بچه های تخریب می رساند که مورد اصابت تیر قرار گرفته بود و با روحیه بالا و شجاعت خود زیر باران توپ و گلوله می گوید: ماشاالله همیشه اولین خون رو بچه های تخریب میدن.

شهید امین کریمی عاشق رهبر انقلاب بود

علاقه امین به رهبر انقلاب فقط در حرف نبود. در یکی از سفرهای استانی رییس جمهور وقتی بین نامه های ارسالی از درخواست یک تبلت خبردار می شود، در اولین زمان و با احتمال طولانی شدن مراحل اداری این درخواست، همراه با چند نفر از دوستان پول تبلت را تهیه می کند و این تبلت را از سمت رهبر انقلاب به این دانش آموز هدیه می دهد.

به قسمت آخر مصاحبه رسیده بودم، می خواستم از نحوه شهادت امین کریمی بپرسم.... قسمت سخت گزارش اما آسان شد وقتی برادر شهید صدای ضبط شده فرمانده جاویدالاثر جواد الله کرم را پخش کرد. شهید الله کرم روز شهادت امین را این طور روایت می کند:

امین رو گذاشته بودم مسئول تخریب تا عقب بماند، چون مدام می خواست برود جلو. ساعت ١١شب بود که برای عملیات حرکت کردیم، امین به سرعت خودش را به من رساند و گفت: می خوام بی ام. گفتم: برگرد! کجا می خوایی بیایی؟! گفتم: شما یکی از بچه های تخریبچی رو بفرست. باید اینجا کار فرماندهی رو انجام بدی. گفت:.می دانستم نگران نیروهایش است، همیشه به آنها سفارش می کرد که اگر روی قرآن پوتین گذاشتند و دیدید قرآن از جایی آویزان است، بدونید تله انفجاریه! مدام سر بچه ها داد میزد که شما نروید جلو من خودم می روم. خودش را فدایی دیگران می کرد تا کسی آسیب نبیند. عملیات مهم بود و حضور امین ضروری. باید می ایستاد و فرماندهی تخریب چی ها رو انجام می داد. اما اصرارش را که دیدم دیگه مانعش نشدم. امین با همان تجهیزاتی که همراهش بود شانه به شانه کنارم راه افتاد. از همه سرسنگین تر و مرتب تر بود. بالباس اتو کشیده آمده بود میدان جنگ! شش تا منطقه توی محور بودند که قرار بود عملیات کنیم و دوتا منطقه اش دست ما بود. از سنگرهای کمین رد شدیم، ساعت ٤ صبح رسیدیم به هدف. موقعیت یاب رو باز کردیم و دیدیم سر جایی که باید باشیم هستیم. تقریباً اذان صبح بود که بچه ها رو چیدیم. وقتی نماز خواندیم به ما دستور حمله دادند. رزمنده ها الله اکبر گفتند و وارد عمل شدیم. با چند تا از سوری ها رفتم جلو. امین و نیروهایش ٢٠٠متر عقب تر از ما بودند. کلی آدم چچنی با هیکل های درشت آنجا بودند که با دیدن نیروها غافلگیر شده و با دمپایی و لباس زیر در حال فرار بودند. باید آن منطقه را می گرفتیم تا جاده بسته می شد و بچه های محور دیگر عملیاتشان راحت انجام می شد. سوری ها پیشروی کردند ولی گرفتار حجم سنگین آتش شدند. چند تا از سوری ها شهید و تعدادی هم فرار کردند! من هنوز جلو بودم و امین و نیروهایش ٢٠٠متر عقب تر! تا اینکه گلوله به پایم خورد! پشت بی سیم گفتم: ٢٠نفر عقب باشین و ١٠نفر سریع بیان جلو.

بین ١٠ نفری که پیشروی کردند امین را دیدم! دوان دوان آمد جلو. در همین حین یکی از بچه های تخریب که از نیروهای امین بود تیر خورد! امین زیر باران آتش مجروح را کشان کشان آورد عقب تر. بقیه بچه ها هم جمع شدند همانجا. تعدادی را به فاصله ٧٠٠متری گذاشتم برای دفاع. امین داشت پای نیروی مجروحش را می بست. گفتم: زودباش. کارش که تمام شد دوربین دید در شب را برداشت و به جلو نگاه کرد. گفت: حداقل 30 نفر آدم اینجاست. خندید و دوباره گفت: تازه داره می شه یه درگیری حسابی، نگفتم استاد اولین شهید فاتحین، تخریب چی ها هستن؟

آنقدر می خندید که انگار از شهادتش خبر داشت و من متوجه منظورش نبودم. حجم آتش دشمن زیاد بود. بچه ها از یک طرف آتش رو کم کردن تا دوباره به سمت جلو برویم. امین گفت: بزار یک دونه از این بمب های بزرگ دست سازم بندازیم. به نظرم فکر خوبی بود چون فاصله درگیری ما یکی دو متری بیشتر نبود. امین کوله اش رو در آورد و انداخت زمین. دولا شد تا از داخل کوله اش بمبی که خودش درست کرده بود را بهم بده؛ اما یکی از مسلحین از بالا و دیگری از بغل شروع کردند به شلیک! یک تیر خورد به پهلو ی من و یکی هم به امین! امین افتاد کنارم! گفتم: چی شده! دیدم ذکر لبش «یاحسین … یاحسین… یاحسین» است نگاهش کردم. از کنارمان چند نفر از تکفیری ها رد شدند اما ما را ندیدند! انگار می خواستند ما را دور بزنن که اسیر کنند! امین رو گذاشتم روی زمین و سمتشان تیراندازی کردم. ٢دقیقه بعد دوباره رفتم سراغ امین که رو به قبله افتاده بود. صورتم رو گذاشتم روی صورتش. می خواستم گرمای صورتش رو حس کنم. صورتش گرم بود؛ به دست هاش دست زدم. کف دستش سردِ سرد بود! امین با آرامش خوابیده بود....

کد خبر 5094295 مصطفی وثوق کیا