نبرد مخفی با ایران-28/ روایت اشباح

نبرد مخفی با ایران-28/ روایت اشباح
رونین برگمن در کتاب خود با عنوان نبرد مخفی با ایران، به روایات مختلف جعلی، بدون سند و البته با روایت افرادی که هویت آنها بعضا روشن نیست پیرامون ایران و جبهه مقاومت می پردازد.

- اخبار سیاسی - گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- کتاب «نبرد مخفی با ایران» در سال 2008 میلادی به قلم «رونین برگمن» خبرنگار مشهور صهیونیست و توسط انتشارات سایمون اند شوستر در ایالات متحده آمریکا منتشر شده است.

رونین برگمن (متولد 1972) دانش آموخته روابط سیاسی خاورمیانه از دانشگاه تل آویو، یکی از شناخته شده ترین خبرنگاران و تحلیل گران صهیونیست در حوزه نظامی و امنیتی است که سابقه همکاری با نشریات اسرائیلی نظیر «هاآرتص» و «یدیعوت آحارونوت»، نشریات آمریکایی نظیر «نیویورک تایمز»، «نیوزویک»، «وال استریت ژورنال» و همچنین رسانه های انگلیسی ازجمله «گاردین» و «تایمز» را در کارنامه خود دارد.

مسائل مربوط به دشمنان رژیم صهیونیستی (خصوصاً ایران، حزب الله و گروه های مقاومت فلسطینی) و نیز موضوعاتی نظیر تاریخچه عملیات های ترور این رژیم (کتاب اخیر وی با عنوان «برخیز و اول تو بکش» به این موضوع پرداخته است) ازجمله سرفصل های مورد علاقه برگمن است که علاوه بر نگاشتن کتاب، به ایراد سخنرانی، مصاحبه و نوشتن مقاله های متعدد نیز می پردازد.

او در گفتگو با تلویزیون فارسی زبان ایران اینترنشنال، مشخصاً به مسئله پرونده هسته ای ایران و مسائل مرتبط با آن ـ خصوصاً تلاش های مخفی صهیونیست ها برای متوقف کردن برنامه هسته ای و موضوع ترور دانشمندان ایرانی ـ می پردازد و از قول «مایکل هایدن» رئیس اسبق سیا می گوید که ترور دانشمندان هسته ای، بهترین راه برای جلوگیری از روند رو به رشد ایران در این زمینه است و تلویحاً اسرائیل را مسئول این کار معرفی می کند.

برگمن در کتاب «نبرد مخفی با ایران»، به تاریخچه ای از تقابلات ایران و رژیم صهیونیستی پرداخته است که البته بخش عمده ای از این کتاب به حزب الله لبنان ـ به عنوان مهمترین متحد جمهوری اسلامی در جبهه مقابله با این رژیم (از پیدایش تا جنگ 33روزه) با تمرکز بیشتر به روی نقش شهید عماد مغنیه ـ اختصاص دارد.

مقطع پایانی رژیم پهلوی و پیروزی انقلاب اسلامی، مقاطع کوتاهی از جنگ تحمیلی رژیم بعث علیه ایران (با تمرکز به روی موضوع مک فارلین)، نقش ایران در حمایت از گروه های مبارز فلسطینی و البته مسئله هسته ای کشورمان ازجمله موضوعاتی است که برگمن در کتاب خود به آنها پرداخته است.

اظهار نظرهای غیرمستند و خلاف واقع متعدد، کنار تحلیل های شخصی و هدفمند (با رویکرد اصلی نمایش قدرت اسرائیل خصوصاً در رقابت با ایالات متحده) که همچون اظهار نظرهایش، در جای جای کتاب او نیز دیده می شود، کتاب وی را مستلزم نقد و بررسی برای مخاطب ایرانی می کند.

عباس سلیمی نمین مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران در قالب یک کتاب به نقد مفصل «نبرد مخفی با ایران» پرداخته است.

سلیمی نمین متولد 1333 ازجمله روزنامه نگاران باسابقه و یکی از شناخته شده ترین محققان و پژوهشگران ایرانی در حوزه تاریخ و علوم سیاسی است که تا کنون مقالات و کتاب های متعددی از وی به چاپ رسیده است.

متن کامل کتاب وی را در نقد و بررسی نبرد مخفی با ایران -که در آینده به زبان های فارسی و انگلیسی منتشر خواهد شد- می توانید به صورت روزانه در قالب پاورقی در گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم بخوانید.

* * *

قسمت بیست و هشتم:

ادامه فصل هفتم

برای لبنانی ها و فلسطینی های آواره مسجل بود که اشغال لبنان توسط صهیونیست ها یک اقدام بدون عقبه نیست، کما این که همزمان با اشغال فلسطین بحث ضرورت دسترسی به آب رودخانه لیتانی را مطرح کردند.

برای نمونه، «فریشف سررعنان» در تحقیق خود در این زمینه که به صورت کتاب منتشر شد می نویسد: «چون هدف سازمان صهیونیسم جمع نمودن تعداد زیادی از یهودیان در سرزمین با مساحت محدود است، لازم است که پروژه های آبیاری گسترده ای تهیه شود و چون منابع آب در فلسطین محدود است؛ لذا این پروژه ها توسعه داده می شود تا زمین های واقع در شمال و شمال شرقی فلسطین را در برگیرد تا به منابع اردن و رودخانه لیتانی و برف های «هرمون» و «یرموک» متصل شود؛ به علاوه چون کشور از لحاظ ذغال سنگ و نفت فقیر است؛ لذا پروژه های صنعتی، روی تولید برق که می توان آن را از لیتانی و یرموک تأمین کرد، متکی شد.» (مرزهای امت، فریشف سررعنان، به نقل از کتاب استراتژی صهیونیسم در منطقه عربی و کشورهای همجوار آن، ص 50)

نکته قابل تأمل آن که در سال 1327.خ که صهیونیست ها فلسطین را اشغال کردند، یرموک، هرمون و لیتانی جزو مناطق اشغالی نبودند، در اولین جنگی که اشغالگران علیه کشورهای همجوار به راه انداختند نیز به مناطق اشغالی افزوده نشدند، اما طی این سال ها همواره رسانه های صهیونیستی به صراحت اعلام داشته اند که سرزمین ملی یهود!! به آب لیتانی و زمین های واقع در جنوب آن نیاز دارد؛ بنابراین اشغال لبنان یک اقدام مقطعی نبود و ریشه آن به محاسبات و برنامه ریزی صهیونیست ها حتی قبل از اشغال فلسطین باز می گشت.

این که هجده سال مقاومت مردمی تحمل شد بلکه بتوانند لبنانی ها را وادار به پذیرش سلطه دائمی بنمایند مسئله حائز اهمیتی است.

صهیونیست ها برای تثبیت تسلط خود همه شرایط مطلوب را فراهم آورده بودند. حامیان خود را قانع کرده بودند تا در این فزونی طلبی آنان را همراهی کنند، مزدورانی را سامان دادند تا بسیاری از جنایات برای درهم شکستن هویت لبنانی به نام آنان صورت گیرد و... در چنین شرایطی فلسطینیان و لبنانی ها راهی برای ناامن کردن عقبه صهیونیست ها نداشتند؛ زیرا ساختار بین الملل چشم هایش را به جنایات و گوش هایش را به فریادهای یک ملت که برای دفاع از حقوق اولیه خود در آتش و خون دست و پا می زد بسته بود!

هیچ انسان آزاده ای نمی تواند چنین تلاش هایی را برای حفظ آزادگی در آن شرایط سخت نکوهش کند. گروگان گیری عوامل سرویس های اطلاعاتی کشورهای دخیل در اشغال لبنان کمترین واکنشی بود که می توانست صورت گیرد تا هزینه اشغال را افزایش دهد؛ البته آقای برگمن به منظور تخریب چهره مقاومت (که جز این نیز از وی انتظاری نیست) روایت سازی هایی می کند تا بر جنبه درام ماجرا بیفزاید.

برای نمونه، در مورد یک فرانسوی که همزمان با اشغال، به لبنان می آید می نویسد: «ماه اول اوکو در یک انبار در غرب بیروت نگهداری می شد» و در ادامه به نقل از وی می افزاید: «وقتی نگهبانان در اطاق بودند، به چشم هایم چشم بند می زدند. شب و روز برایم معلوم نبود. مقدار کمی غذا و تنهایی وحشتناک. من بین امید و ناامیدی می رفتم و می آمدم. هرازگاهی یکی از نگهبانان وارد می شد، سلاح خود را مسلح می کرد و به دیوار کنار من شلیک می کرد.» (فصل 7، ص 120)

در این قصه پردازی اذعان می شود که گروگان گیرها دروزی بوده اند و به عنوان پیمانکاران آزاد برای حزب الله کار می کردند. این ادعا ظاهراً به این دلیل مطرح می شود تا دامنه مقاومت محدود شود. در ثانی برای متهم ساختن مردم لبنان به خشونت گرایی ادعایی مطرح می شود که کاملاً دور از ذهن است.

قطعاً گروگان می بایست در شرایطی نگهداری می شد که کسی از وجود آن در اطراف خود مطلع نمی شد؛ به ویژه در بیروت که صهیونیست ها و کشورهای پشتیبانی کننده آن ها عوامل و مخبرین بسیار داشتند؛ لذا چگونه ممکن است خود گروگان گیرها در محل اختفای خود اقدام به تیراندازی تفننی کنند که با ابتدایی ترین اصول مخفی کاری در تعارض است؟!

البته نویسنده به نقل از این فرانسوی که هویت واقعی وی هرگز روشن نشد ادعاهای جالب تری مطرح می سازد: «اوکو توضیح می دهد که ایران پشت سر همه این ماجراها بود: از زمانی که ربودن افراد شروع شد، کاملاً روشن شد که آزادسازی اعضای حزب الله در کشورهای دیگر، تنها موضوع اقدامات عملی آن ها نبود. در وهله اول، همه متوجه شدند که دست های ایرانی، پشت پرده این ماجراها بود. فرمانده زندانبانان به خود من گفت که دستور ربایش من از ایران آمده است. هدف، بسیار گسترده تر از این حرف ها بود و این اقدامات بخشی از اعتراضات و نفرت آن ها علیه غرب بود... با نگاه به اتفاقات و شرایط قبل، شواهد واضحی پیش از ربایش من وجود داشت که این اتفاق خواهد افتاد. دوستان من در گروه شبه نظامی ولید جنبلاط دروز به من هشدار داده بودند که در معرض خطر هستم.» آیا مستند تر از این می تواند ایران را متهم کرد!؟

ادعای نقل شده از یک محافظ گروگان ها را چگونه می توان راستی آزمایی کرد؟ ضمن این که در این روایت پردازی به گونه ای سخن گفته می شود که گویا لبنان اصولاً تحت اشغال نبوده و گروه ها و مردم لبنان انگیزه ای برای بیرون راندن اشغالگران نداشته اند.

همان گونه که خود آقای برگمن اذعان داشته رفتار صهیونیست ها با مردم لبنان بعد از اشغال به گونه ای بود که حتی جریان های خوش بین به اسرائیل به جبهه مقاومت پیوستند. هر چند نویسنده کمتر وارد جزئیات شده و به طور گذرا به جنایات اشغالگر و عوامل بومی اش اشاره دارد، اما می توان با رجوع به سایر منابع به سهولت به عمق فاجعه ای که 18 سال بر ملت لبنان و آوارگان فلسطینی رفت پی برد؛ بنابراین اگر با چنگ و دندان در برابر صهیونیست ها مقاومت نمی شد هرگز اشغال لبنان پایانی نداشت. اما این که چرا با این روش های سست، نام ایران به میان می آید کاملاً روشن است که برای فراهم نمودن زمینه راهزنی در پوشش دعوایی حقوقی است.

آقای برگمن به مواردی از این راهزنی ها اشاره دارد: «در میان سایر افرادی که دادخواست داده و مبالغ زیادی را کسب کرده اند می توان به استفن ام فلاتو از نیوجرسی اشاره نمود که در سال 1998 مبلغ 5/247 میلیون دلار در حکم علیه ایران برای حمایت از بمب گذاری سال 1995 در اسرائیل که او در آن دخترش را از دست داده بود، دریافت نمود.» (فصل 7، ص136)

در سال 1998 بر اثر انفجار مین یا بمبی داخل سرزمین های اشغالی فلسطین دختری یهودی کشته می شود. یک دادگاه محلی در آمریکا با این استدلال که چون ایران از مقاومت ملت فلسطین برای بازگشت به خانه و کاشانه خود دفاع می کند، بنابراین تهران عامل این انفجار محسوب می شود، بدون مشخص کردن عامل انفجار و این که کسی مسئولیت آن را پذیرفته باشد، انگشت اتهام را متوجه ایران می کند. عجب منطق قوی ای حامیان غربی صهیونیسم دارند!

هیچ کس نباید از حق یک ملت مظلوم واقع شده دفاع کند؛ ملتی که یک بار در فلسطین با نسل کشی مواجه شد و بار دیگر در اردن، لبنان و ... زیرا بعد از جنگ جهانی اراده شد تا پایگاهی بر ویرانه های خانه های فلسطینیان بنا شود.

براساس این اراده، دستگاه تبلیغاتی غرب ابتدا با سناریوپردازی تاریخی، هولوکاستی را در برابر افکار عمومی جهان قرار داد تا جنایاتی واقعی که قرار بود در فلسطین صورت گیرد را نبیند. سپس دست صهیونیست ها برای هر اقدامی باز گذاشته شد.

شاید تصور شود جنایات این جماعت نژادپرست محدود به مسلمانان بوده است. خیر! هر صدایی که مخالف ایجاد این پایگاه بود در گلو خفه شد. در کتاب «برخیز و اول تو بکش» آقای برگمن ناگزیر شده است به برخی ترورهای یهودیان مطرح توسط صهیونیست ها اشاره کند: «اعضای هاشومر که از ابتدا هاگان را رهبری می کردند، حتی خواستار اعمال خشونت علیه یهودیان نیز بودند. یعقوب دیهان بک حریدی- یونانی بسیار ارتدوکس- متولد هلند بود که در اوایل دهه 1920 در اورشلیم زندگی می کرد... دیهان یک ضدصهیونیست محکم و ثابت قدم بود و به طور شگفت آوری در نوسان دیدگاه های بین المللی، ماهرانه عمل می کرد. برای پیژاک بن زوی که در حال حاضر یک رهبر برجسته در هاگانا بود، دیهان تبدیل به یک موضوع خطرناک شده بود؛ بنابراین او دستور مرگش را داد. در 30 ژوئن 1924- فقط یک روز قبل از این که دیهان به لندن سفر کند و از دولت بریتانیا بخواهد تا در وعده خود برای ایجاد کشور یهودیان در فلسطین تجدیدنظر کند- دو مأمور ترور در یک کنیسه در جاده جفا در اورشلیم سه بار به سمت او شلیک کردند.» (برخیز و اول تو بکش، روئن برگمن، ص23)

بنابراین یکی از معارضان جدی صهیونیست ها معتقدان به یهودیت دینی بوده است. شایسته است بر این نکته تأکید ورزیم که در همه جوامع بشری از قرون گذشته تاکنون کمتر نسبت به یهودیت به عنوان یک دین الهی (علی رغم همه تحریفات) مسئله ای وجود داشته و به گواه تاریخ، عمده تعارضات و درگیری ها ناشی از عملکردهای غیراصولی یهودیت قومی بوده است.

«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-1/ قدرت اسرائیل را ببین، بیشتر به او کمک کن!«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-2/ رژیم پهلوی؛ بهشت صهیونیست ها«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-3/ سنگ تمام «موساد» برای «ساواک»«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-4/ جایگزینی «موساد» بجای «سیا» در صیانت از جنایات پهلوی«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-5/ صهیونیست ها چگونه تاریخ را جعل می کنند؟«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-6/ صهیونیست ها و آمریکا در طول جنگ به صدام متعهد ماندند«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-7/ صهیونیست ها امام(ره) را اینطور تحریف می کنند«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»ـ8/ نقش صهیونیست ها در قاچاق شیرخشک فاسد به ایران«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»ـ9/ صهیونیست ها چطور با شاه ایران رفتار می کردند؟«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-10/ چپاول حداکثری ایران!«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-11/ فریب آمریکا با تبلیغات اسرائیل به نفع شاه«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-12/ آیا صهیونیست ها متوجه سقوط شاه شده بودند؟«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-13/ ترس صهیونیست ها از ترور امام«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-14/ صهیونیست ها چگونه ایران را ترک کردند؟«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-15/ چرا امام بعد از ورود به ایران به بهشت زهرا رفت؟«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-16/ اسرائیل پای ثابت تجزیه طلبی در ایران«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-17/ دروغ کمک صهیونیست ها به ایران در جنگ با عراق«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-18/ تلاش برای مخدوش کردن چهره دفاع مقدس«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-19/ بزرگ ترین خدمت صدام به صهیونیست ها«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»ـ20/ تولد مقاومت در لبنان«پاسخ به نبرد مخفی با ایران»-21/ تحریف چهره حزب الله«پاسخ به نبرد مخفی با ایران» ـ 22/ سکوت اسرائیل در قبال سرنوشت امام موسی صدر«پاسخ به نبرد مخفی با ایران» -23/ داستان سرایی بی سند«پاسخ به نبرد مخفی با ایران» ـ-24/ فالانژها رفتند و حزب الله ماند«پاسخ به نبرد مخفی با ایران» -25/ بازگشت فلسطین به هویت دینی خود«پاسخ به نبرد مخفی با ایران» -26/ هشت پای فاسدنبرد مخفی با ایران-27/ تغییر در شیوه نبرد فلسطینی ها

ادامه دارد...