ّ ّ ّ ّ ّ
نگاهی به جلوه‌های حضور زنان در هشت سال دفاع‌ مقدس
تاریخ و زمان ارسال :19 مرداد 1387
دسته بندی : یادداشت
13
خلاصه یادداشت :

شجاعت‌های زنان ایران دوست و دشمن را متحیّر کرد؛در طول هشت سال دفاع قهرمانانه ملت ایران،زنان شجاع و فداکار،دوشادوش مردان به دفاع پرداختند،آنان دست به کارهایی زدند که هیچ کسی انتظار انجام آن را نداشت؛شجاعت‌هایی را از خود نشان دادند که همگان را از دوست و دشمن متحیّر کرد. زنان جنگ ابتدا به خود و سپس به دیگران اثبات کردند که زن مسلمان صاحب تواناییهای بیشماری است که در صورت تجلّی، معرّف پایگاه و جایگاه زن در اسلام میباشد.از آنجائی که تاکنون این نقش آنچنان که شایسته و بایسته است تبیین نشده و با پـرهیز از تفکّر تفکیکی نسبت به نقش زنان از مردان در دفاع مقدّس،در این نوشتار به این موضوع میپردازیم.

نگاهی به جلوه‌های حضور زنان در هشت سال دفاع‌مقدس شجاعت‌های زنان ایران دوست و دشمن را متحیّر کرد؛در طول هشت سال دفاع قهرمانانه ملت ایران،زنان شجاع و فداکار،دوشادوش مردان به دفاع پرداختند،آنان دست به کارهایی زدند که هیچ کسی انتظار انجام آن را نداشت؛شجاعت‌هایی را از خود نشان دادند که همگان را از دوست و دشمن متحیّر کرد. زنان جنگ ابتدا به خود و سپس به دیگران اثبات کردند که زن مسلمان صاحب تواناییهای بیشماری است که در صورت تجلّی، معرّف پایگاه و جایگاه زن در اسلام میباشد.از آنجائی که تاکنون این نقش آنچنان که شایسته و بایسته است تبیین نشده و با پـرهیز از تفکّر تفکیکی نسبت به نقش زنان از مردان در دفاع مقدّس،در این نوشتار به این موضوع میپردازیم. تأثیر حضور زنان در این دوره را در چند بُعد میتوان بازشناسی و مطالعه کرد: ‌1-حضور مستقیم زنان در جبهه‌های جنگ به شکل دفاع نظامی و امدادرسانی: با شروع جنگ،تعدادی از زنان و دختران در مناطق مرزی غرب و جنوب کشور اسلحه به دست گرفته و به دفاع پرداختند. در این زمان مخالفت‌هایی با حضور زنان در جبهه‌ها وجود داشت و هنوز همه افراد قادر به پذیرش حضور آنان نبودند. در ذهن اشخاص،دفاع نظامی امری مردانه بود و زنان حق ورود به این عرصه را نداشتند.دختران جوان که دفاع را به عنوان یک انسان،حق طبیعی خود میدانستند باید برای اثبات این حق از سویی با دشمن مبارزه و از سویی دیگر دوستان را قانع میکردند. مخالفت بـا حضور مستقیم زنـان در جبهه دلایلی داشت؛یکی از این دلایل تـرس از اسارت زنان به دست دشمن بود. «مریم امجدی»از زنان مبارز جنگ،در کتاب پوتین‌های مریم چنین میگوید: عراقیها تا کوی طالقانی رسیده بودند؛سر کوچه سنگربندی بود؛توی کوچه‌ها دولا دولا میرفتیم؛هر کس پشت و بالای سر نفر جلویی رگبار میبست تا عراقیها نتوانند او را بزنند؛همین طور کوچه به کوچه و سنگر به سنگر میرفتیم، توی یکی از کوچه‌ها یکی از مسئولین را دیدم تا مرا دید داد زد:«در این جا چه میخواهی؟ برای چه این جا اومدی؟ برگرد عقب»، گفتم:«برای همون کاری اومدم که شما اومدین»گفت: «لازم نکرده مگر نمیبینی عراقیها تا کجا اومدن» گفتم: «خوب، اومدم بجنگم، اسلحه دارم سرخود که نیومدم. بـا گروه ابوذر اومدم با همونا هم بر میگردم.» سراغ بچّه‌های گروه ابوذر رفت و سرشان داد زد: «چرا این خواهرها رو با خودتون آوردین؟ نمیترسین اسیر بشن؟». نمونه‌های مشابه دیگر مخالفت‌ها با حضور مستقیم زنان در جبهه را در خاطرات زنان رزمنده میتوان یافت. خانم «مینا کمایی» در کتاب «دختران باغ OPD» خاطره‌ای از سیلی محکم برادرش نقل میکند که قصد داشت به اجبار او را از شهر جنگی خارج نماید. دختران جنگ با شجاعت در جبهه ماندند و جنگیدند تا آنجائی که اطرافیان دور و نزدیک را وادار به پذیرش حضور خود کردند. بسیاری از این دختران و زنان با ادامه و استمرار جنگ به پرستاری و امدادگری مجروحین مشغول شدند؛ آنان در کنار مداوای جراحت‌ها به تقویت و تشجیع روحیة رزمندگان پرداختند. حضور زنان در درمانگاه‌ها و بیمارستان‌های خط و شهرهای جنگی، عامل مهمی در برانگیختگی رزمندگان بود. دیدن دختران جوان که به دور از ترس و واهمه از مرگ، معلولیّت و اسارت،در زیر بمباران و انفجار توپ و خمپاره به کار امداد مشغول بودند؛ روحیة رزمندگان خسته و مجروح را تقویت میکرد تـا جائی که زمندگان، خود را در بـرابـر آن همه شجاعت شـرمنده و مدیون میدیدند.(‌3) در کتاب خاطرات زنان خرمشهری میخوانیم: «عراقیها داشتند به پادگان «دژ» نزدیک میشدند. سربازها هم فرار کرده بودند، ما از مسجد جامع داوطلب شدیم تا به پادگان «دژ برویم و اسلحه‌های پادگان را به مسجد بیاوریم؛ دویست متری که به سمت پادگان میرفتیم چند تا از سربازها و مردها ما را از وانت پیاده کردند و خودشان به پادگان «دژ» رفتند. ‌2-حضور زنان در پشتیبانی و خدمات رسانی جنگ: بسیاری از زنان به لحاظ موقعیّت خانوادگی و اجتماعی امکان اعزام به جبهه را نداشتند. آنان که آرزومند حضور در جبهه و خدمت در صف رزمندگان بودند در شهرهای خود به شکل خودجوش و مردمی در مساجد و مدارس و حسینیه‌ها فعالیت‌های پشتیبانی جنگ را انجام میدادند. ارسال بسته‌های مواد غذایی از آجیل و شیرینی و غیره همراه با نوشته‌ها و نامه‌های زیبا و دلگرم کننده، ارسال لباس و پوشاک و وسایل مورد نیاز جبهه‌ها، ارسال پیام‌ها از طریق رادیو و تلویزیون، فرستادن طومارهای حمایتی، همه حاصل تلاش زنان در پشت جبهه بود. صحنة کمک یک پیرزن روستایی که در حال اهداء تنها چند عدد تخم مرغ به جبهه بود، اوج اخلاص و ایثارگری را به نمایش گذاشت. نکته حائز اهمیت در پشتیبانی زنان از جبهه تنّوع و گوناگونی خدمات پشتیبان
برچسب ها :
*
*