ّ ّ ّ ّ ّ
یادمان عمیات فتح المبین/ ناپدید شدن چهار روزه احمد متوسلیان در مواضع دشمن
تاریخ و زمان ارسال :14 فروردین 1390
دسته بندی : یادداشت
12
خلاصه یادداشت :

حاج احمد خودش شخصا به همراه برادری از چوپان‌های بومی برای شناسایی مواضع دشمن به عمق منطقه اشغالی بلتا رفت. آنها از خط دشمن گذشتند. و به عمق مواضع ارتش عراق رخنه کردند. چهارشبانه روز از اینها خبری نبود و ما خیال میکردیم گم شده‌اند. 14 فروردین 1390-13:29:54

حاج احمد خودش شخصا به همراه برادری از چوپان‌های بومی برای شناسایی مواضع دشمن به عمق منطقه اشغالی بلتا رفت. آنها از خط دشمن گذشتند. و به عمق مواضع ارتش عراق رخنه کردند. چهارشبانه روز از اینها خبری نبود و ما خیال میکردیم گم شده‌اند. با خاتمه یافتن عملیات طریق القدس، تلاش برای اجرای عملیات بعدی به منظور جلوگیری از قدرت تصمیم گیری، تجدید سازمان و تقویت روحیه دشمن آغاز شد. در این شرایط که نیروهای رزمنده ابتکار عمل در جنگ و پشت جبهه را در دست داشتند، دو منطقه غرب دزفول و منطقه عمومی خرمشهر (غرب کارون) نظر فرماندهان نظامی را به خود جلب کرده بود که الزاما می بایست یکی از آن ها جهت اجرای عملیات انتخاب می شد. پس از مدت ها بحث و بررسی، فرماندهان نیروی زمینی ارتش، منطقه خرمشهر؛ و فرماندهان سپاه پاسداران منطقه غرب دزفول را برای انجام عملیات بزرگ آینده پیشنهاد کردند که سرانجام منطقه پیشنهادی سپاه به دلایلی همچون تناسب یگان های خودی با وسعت این منطقه، تناسب شرایط طبیعی این منطقه با رزم قوای پیاده و ... جهت انجام عملیات فتح المبین برگزیده شد. طرح ریزی عملیات افتخار آفرین فتح المبین از اواسط آبان 1360 آغاز شد و پس از تلاش های مستمر و خستگی ناپذیر و انجام مشورت ها و هماهنگی های گسترده، میان فرماندهان نظامی، سرانجام طرح عملیاتی شماره 1 فتح المبین در اواخر دی ماه همان سال آماده شد. روز 13 بهمن 1360 در پی یک نشست مشترک بین فرماندهان عمده سپاه و ارتش طرح یادشده به یگان های عمده اجرایی ابلاغ و متعاقب دریافت اطلاعات جدید در 30 بهمن همان سال طرح اولیه بازنگری شده و طرح شماره 2 در 13 اسفند انتشار یافت. این عملیات با مراجعه به قرآن کریم فتح نامگذاری شد و سرانجام در حالی که اشک شوق در چشمان کلیه حاضران مرکز فرماندهی جمع شده بود، در ساعت سی دقیقه بامداد روز دوشنبه 2 فروردین ماه فرمان آغاز حمله بزرگ و سرنوشت ساز فتح المبین صادر شد. آنچه که پیش رو دارید مطالبی است پیرامون روشن شدن نقش بسیار مهم فرماندهان تیپ محمد رسول الله(ص) که فرمانده آن را دلیرمرد عرصه های نبرد«حاج احمد متوسلیان» و همرزمان غیور او که از مرحله شناسایی آغاز شده و به مرحله اجرا در آمده است: اندکی پیش از آغاز عملیات فتح المبین به دستور سرفرماندهی کل ارتش عراق، لشکر 3 زرهی نیز که مقر آن در مرز شلمچه بود، به سپاه چهارم مامور شد و بدین ترتیب شمار یگان‌های تابع این سپاه به سه لشکر رسیده؛ یک لشکر مکانیزه و دو لکشر زرهی، نحوه آرایش و پراکندگی واحدهای تابع سپاه 4 ارتش عراق، به قرار ذیل بوده است: الف- لشکر 10 زرهی القادسیه با مسئولیت پوشش دادن مناطق اشغالی غرب دزفول. ب- لشکر 1 مکانیزه با مسئولیت پوشش دادن به منطقه میانی جبهه. ج- لشکر 3 زرهی با مسئولیت پوشش دادن جبهه شوش، در جنوب مناطق اشغالی سپاه چهارم ارتش عراق. د- شمار کثیری از واحدهای جیش الشعبی و بعضا تیپ‌های ماموریت ویژه که در دهه دوم اسفند 1360 به سپاه چهارم مامور شدند. اینک به بررسی ترکیب یگان‌های تابع دو لشکر اصلی سپاه 4 ارتش عراق، یعنی لشکر‌های 1 و 10، خصوصا لشکر اخیر که مقرر شده بود تیپ 27 محمد رسول الله در جبهه غرب دزفول به مصاف آن برود، میپردازیم. مطابق مدارک و مستندات موجود، ترکیب واحدهای مزبور به شرح ذیل است: 1- لشکر 10 زرهی القادسیه؛ شامل: - تیپ 42 زرهی - تیپ 24 زرهی مکانیزه - تیپ 17 زرهی و گردان 6 از تیپ 5 ارتش عراق؛ یعنی یک تیپ به علاوه یگان توپخانه صحرایی سپاه چهارم به استعداد حدود صد و هشتاد قبضه توپ با کالیبرهای مختلف - مستقر در ارتفاعات استراتژیک علی گره زد و علی گریذه نیز در قالب یک تیپ تحت امر این لشکر زرهی قرار داشت. 2- تیپ 1 مکانیزه؛ شامل: - تیپ 27 مکانیزه - گردان های تانک مستقل آندلس قرطبه و اشبیلیه - گردان 8 مکانیزه - تیپ 38 زرهی - تیپ 51 زرهی - تیپ 51 زرهی - تیپ 422 پیاده - تیپ 96 پیاده - تیپ 93 پیاده - تیپ 421 پیاده - تیپ 10 نیروی مخصوص حضور متراکم چنین حجم انبوهی از یگان‌های زبده ارتش عراق، خصوصا لشکر 10 زرهی و توپخانه قدرتمند آن در منطقه موجب گردید که حاج احمد[متوسلیان، فرمانده وقت تیپ 27 محمد رسول الله] در روند طرح ریزی مانور هجومی تیپ نوبنیاد تحت فرمان خود، تدبیر خارق العاده‌ای را به کار گیرد. حاج احمد که به گواهی کارنامه رزمی درخشان خود، دارای سبک و سیاق منحصر به فردی در امر برنامه ریزی اطلاعاتی و طراحی مانور عملیاتی و شگردی ممتاز جهت وارد آوردن ضربه‌ای کاری به دشمن بود، قصد داشت با همان رسم معمول خویش، این بار نیز موجودیت قوای اشغالگر در جبهه غرب دزفول را در هم بکوبد؛ این ویژگی، همانا نفوذ
برچسب ها :
*
*